ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΕΙΚΟΝΑΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ 2015

Είδη: 1 - 5 από 5

Τοπικοι αγιοι

Επιμέλεια κ.Γεώργιος Μουσουλής

ΤΟΠΙΚΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΦΥΤΟΚΟΥ

              ΠΡΟΛΟΓΟΣ

            Το Πήλιο, δεν είναι γνωστό μόνο ως βουνό των Κενταύρων, ως καταπράσινος τόπος διαμονής και αναψυχής, αλλά και ως  « Άγιον  Όρος της Θεσσαλίας» .   Και  αυτό γιατί φιλοξενεί στις πλαγιές του πολλά αξιόλογα  Μοναστήρια, εκκλησιές και ξωκκλήσια  μέσα σε μια μοναδική θέα του πράσινου και του γαλάζιου και προσφέρει στον επισκέπτη και προσκυνητή τη  δυνατότητα  ξεκούρασης,  ηρεμίας και  πνευματικής ανάτασης.

            Εδώ  ασκήτεψαν  πολλοί άγιοι που τιμώνται ιδιαίτερα από τους ευσεβείς χριστιανούς της περιοχής. Πιο  γνωστοί για τα θαύματά τους και τη συνεχή παρουσία τους στη συνείδηση των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής του Φυτόκου και της Μακρινίτσης  είναι:

1)      Ο Άγιος Γεράσιμος ο Νέος  (17ος-18ος αι.)

2)      Ο Άγιος Συμεών  ο Μονοχίτων  και Ανυπόδητος , κτήτωρ  της ι. μονής Φλαμουρίου Πηλίου (16ος αι.)

3)      Ο Άγιος Διονύσιος Ολύμπου, κτήτωρ της ι. μονής Σουρβιάς   (16ος αι.)

4)      Ο Άγιος Ακάκιος  (17ος- 18ος αι.)

Ακολουθεί σύντομη  βιογραφία  τους.

ΑΓΙΟΣ  ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Ο ΝΕΟΣ

            Ο Άγιος Γεράσιμος ο Νέος γεννήθηκε στο χωριό Λεοντάρι Αρκαδίας της Πελοποννήσου. Αφού εκεί  έμαθε τα πρώτα του γράμματα, από μικρός επιδίδονταν στην ανάγνωση των βίων των Αγίων που ιδιαίτερα τον εντυπωσίαζαν. Όταν ενηλικιώθηκε, χειροτονήθηκε ιερεύς και πήγε για προσκύνημα στους Αγίους τόπους. Μετά την επιστροφή του περιέρχονταν διάφορες πόλεις, όπου  εκήρυττε το λόγο του Θεού. Έτσι έφτασε στο Βόλο και εμόνασε  στο  μοναστήρι της Αγ. Τριάδος της Σουρβιάς μέχρι το θάνατό του αφοσιωμένος στην άσκηση, νηστεία και προσευχή. Θεωρείται ως δεύτερος κτήτωρ της ι. μονής Σουρβιάς   την  οποία  είχε κτίσει νωρίτερα  ο Όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω.

Εκεί, με προσευχές, νηστείες, αγρυπνίες και αγώνες πνευματικούς, έφτασε σε μεγάλα ύψη αρετής, κάνοντας θαύματα εν ζωή. Όλα αυτά  συνετέλεσαν στο να γίνει  γνωστός  σε όλους τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Πολλά από τα θαύματά του αναφέρονται μέχρι σήμερα.

            Εκοιμήθη στο μοναστήρι της Σουρβιάς  το 1741  την ημέρα της υψώσεως του τιμίου σταυρού (14 Σεπτεμβρίου), αλλά  η μνήμη του εορτάζεται  την επομένη, 15 Σεπτεμβρίου.  Εκεί βρίσκεται και ο τάφος του ενώ η τιμία κάρα του φιλοξενείται στην ιδρυθείσα το 1945 γυναικεία  ι. μονή  του  Αγ. Γερασίμου  της Μακρινίτσης και η οποία λειτουργεί ως μετόχι της Σουρβιάς       .

            Ο Άγιος Γεράσιμος είναι ο πιο αγαπημένος Άγιος της περιοχής.  Τα ιερά λείψανά του ευωδιάζουν  και επιτελούν πλήθος θαυμάτων  στους πιστούς.

            Κάθε χρόνο   επί πολλές δεκαετίες οι κάτοικοι Φυτόκου, την παραμονή της Μεσοπεντηκοστής, μεταφέρουν την τιμία κάρα και την εικόνα του Αγίου με τα πόδια από την ι. μονή Μακρινίτσης στον οικισμό τους, όπου παραμένουν επί τριήμερον  για ευλογία των ιδίων και των κτημάτων τους.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ

            Για τα πρώτα χρόνια του βίου του δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Γνωρίζουμε όμως ότι από μικρός  έλαβε  χριστιανική παιδεία, ασκήθηκε  στα ιερά γράμματα και σ’ αυτό συνετέλεσε  ο πατέρας του, ονομαζόμενος Ανδρέας, ο οποίος ήταν ιερεύς.

            Σε ηλικία 15 ετών ακολούθησε τον επίσκοπο Δημητριάδος Παχώμιο, άνδρα ευσεβή και ενάρετο. Αργότερα εμόνασε  κοντά στον Κίσσαβο, όπου ζούσε με αυστηρή νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ανυπόδητος και μονοχίτων. Κατόπιν μετέβη στο Άγιο όρος, κατ’ αρχάς στην Αγία Λαύρα και έπειτα  στην ι. μονή Φιλοθέου, όπου με την επιμονή και τις παρακλήσεις των αδελφών έγινε ηγούμενος. Επειδή όμως κάποιοι εκ των μοναχών, μη υπακούοντες στους κανόνες της ι. μονής, ήρθαν σε σύγκρουση μαζί του, έφυγε από το Άγιο Όρος και ήρθε στο Ζαγόριο ΄Ορος  και ειδικά στο φλαμούρι  Πηλίου, όπου επί  τρία χρόνια ζούσε κάτω από μια μηλιά χωρίς καλύβα, χωρίς στρώμα και σκέπασμα, χωρίς δεύτερο ρούχο.

            Οι  αρετές  του, η ευσέβειά του και οι  αγώνες του  έγιναν γνωστοί πολύ γρήγορα στη γύρω περιοχή και πολλοί προσέρχονταν κοντά του, για να ασκηθούν.  Γι’ αυτούς έκανε καλύβες, καλλιέργησε τους  αγρούς  τριγύρω και φρόντιζε για την υλική και πνευματική τους τροφοδοσία.

             Μετά  από 7 χρόνια έκτισε ένα μικρό ναό προς τιμήν της Αγ. Τριάδος. Με κέντρο τον ιερό αυτό ναό, στον οποίο άφησε αντικαταστάτες του ιερείς και διακόνους, επιδόθηκε στο ιεραποστολικό του έργο στην περιοχή της Λάρισας, του Τυρνάβου και της Ελασσόνας, φθάνοντας μέχρι και τη Θήβα και την Αθήνα διδάσκοντας το νόμο του Θεού, στηρίζοντας την πίστη των ευσεβών και θεραπεύοντας ασθενείς.

            Όταν αργότερα  επισκέφθηκε τα μέρη του Ευρίπου, δηλαδή της Χαλκίδας, κατηγορήθηκε από τους Τούρκους ως προσηλυτιστής, συνελήφθη και οδηγήθηκε στον Τούρκο Διοικητή, ο οποίος διέταξε να τον κάψουν στην πυρά.  Όταν όμως ο Διοικητής συνομίλησε μαζί του, όχι μόνο άλλαξε γνώμη, αλλά του έδωσε και την άδεια να κηρύττει  όπου  ήθελε.

            Ο άγιος επισκέφθηκε και την Κωνσταντινούπολη, όπου κήρυξε το λόγο του Θεού,  εξομολόγησε, στήριξε τους Χριστιανούς, και καθοδήγησε πολλούς στο μοναχισμό.  Εκεί εκοιμήθη το 1594  και ετάφη στον ι. ναό της Υπεραγίας  Θεοτόκου στη Χάλκη.  

Ο ΑΓΙΟΣ  ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ  

            Γεννήθηκε  στο χωριό  Σλάτενα (σήμερα Δρακότρυπα) του Νομού Καρδίτσας. Ήταν μοναχοπαίδι και οι γονείς του ήταν ευσεβείς. Από παιδί ακόμη είχε έφεση στην προσευχή, την περισυλλογή, τη σιωπή και την  εγκράτεια.

            Σε ηλικία 17-18 ετών , αφού άφησε όλη την περιουσία του σε συγγενείς του, πήγε στα Μετέωρα, όπου έγινε δόκιμος μοναχός και υποτακτικός του γέροντα Σάββα. Κατόπιν μετέβη στο  Άγιον  Όρος όπου εκάρη μοναχός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς. Για μεγαλύτερη ακόμη ησυχία, με την ευχή του γέροντά  του, αποσύρθηκε  σε ένα δύσβατο και ερημικό τόπο, όπου συνέχισε την άσκησή του. Νηστεία, προσευχή, αγρυπνία, εγκράτεια και ακτημοσύνη ήταν τα όπλα που τον βοήθησαν να φτάσει σε ανώτερα επίπεδα αγιότητας. Γι’ αυτό, ύστερα από πρόταση των μοναχών, ανέλαβε το πηδάλιο της  ι. μονής  Φιλοθέου ως ηγούμενος παρουσιάζοντας αξιοθαύμαστο πνευματικό έργο.

            Μετά από 7 χρόνια παραμονής εκεί, έφυγε οριστικά από το Άγιο Όρος και αφού έμεινε για αρκετά έτη στη Βέροια, όπου ανακαίνισε την  ι. μονή  του Τιμίου Προδρόμου, κατέληξε τελικά στην περιοχή του Ολύμπου, όπου συνέχισε την άσκησή του και έκτισε μοναστήρι, αφιερώνοντάς το στην Αγία Τριάδα. Νέα όμως δοκιμασία τον περίμενε. Κάτοικοι της περιοχής τον διέβαλαν στον Τούρκο Αγά και αυτός διέταξε να συλληφθεί ο Άγιος, φοβούμενος μήπως η μονή γίνει καταφύγιο Κλεφτών και  Αρματολών.

            Μετά από  αυτά ο Άγιος Διονύσιος κατέφυγε  στο Πήλιο, όπου και έκτισε το μοναστήρι της Αγ. Τριάδας Σουρβιάς. Και σ’ αυτή  την περιοχή έγινε γνωστός για τις αρετές και τα θαύματά του.

             Τελικά  ο Άγιος ξαναγύρισε στον Όλυμπο κάτω από τις εξής συνθήκες: Από τότε που έφυγε, μεγάλη ανομβρία έπληξε την περιοχή του Ολύμπου και στη συνέχεια καταστρεπτική  χαλαζόπτωση.Τα σπαρτά καταστράφηκαν και οι κάτοικοι κατέφυγαν στον Τούρκο Αγά ζητούντες τη βοήθειά του να ξαναγυρίσει στον τόπο τους ο Άγιος που συκοφάντησαν. Ο Αγάς συμφώνησε και ο Άγιος επέστρεψε και συνέχισε το ασκητικό και πνευματικό του έργο.

            Ο Άγιος Διονύσιος  είχε από το Θεό υπερφυσικά χαρίσματα: Ήταν προορατικός, διορατικός και θαυματουργός εν ζωή και μετά την κοίμησή του.  Η μνήμη του εορτάζεται  την 23η Ιανουαρίου, ημέρα της κοίμησής του, τα δε  ευωδιάζοντα  ι. λείψανά του θαυματουργούν και σήμερα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΚΑΚΙΟΣ

            Ο Άγιος Ακάκιος κατάγονταν από ένα χωριό των  Αγράφων ονομαζόμενο Γόλιτζα. Το πρώτο του όνομα ήταν Αναστάσιος.  Σε μικρή ηλικία  έμεινε ορφανός από πατέρα με ένα μικρότερο αδερφό του. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν έμαθε γράμματα.

            Όταν μεγάλωσε, η μητέρα του τον συμβούλευε να παντρευτεί, ο ίδιος όμως κατέχονταν  από  θείο ζήλο και σε ηλικία 23 ετών  ήρθε στην ι. μονή Σουρβιάς όπου και  εκάρη μοναχός με το όνομα Ακάκιος. Αγωνίζονταν πολύ στην ταπείνωση και έκανε υπακοή όχι μόνο στον ηγούμενο, αλλά και σε όλους τους μοναχούς.

            Αναζητώντας περισσότερη ησυχία και άσκηση πήγε στο Άγιο Όρος στην αρχή σε ένα μικρό σπήλαιο, στη σκήτη της Αγίας Άννης, και στη συνέχεια στην ι. μονή Αγ. Γρηγορίου, όπου έμεινε ένα χρόνο κοντά σε 2 σεβάσμιους γέροντες. Μετά πήγε στη σκήτη του Παντοκράτορος , όπου τον συνάντησε και ο γέροντάς του από τη Σουρβιά, ο οποίος, βλέποντας την αγάπη του για τον ησυχαστικό βίο, του έδωσε ευλογία να μεταβεί όπου νόμιζε.  Έτσι κατέληξε  στο Καυσοκαλύβι της Μεταμορφώσεως , όπου έμεινε 20 χρόνια, ζώντας με αυστηρή νηστεία και άσκηση. Τέλος κατοίκησε σε άλλο σπήλαιο κοντά στη θάλασσα, όπου γνώρισε τον Οσιομάρτυρα Ρωμανό με τον οποίο συναγωνίζονταν στην άσκηση και στην προσευχή.  Η φήμη του διαδόθηκε στη γύρω περιοχή και γι’ αυτό πολλοί  αδελφοί ήρθαν κοντά του και συστάθηκε έτσι η Ιερά  Σκήτη με πολύ μεγάλο ασκητικό και πνευματικό έργο.

            Ο Όσιος Ακάκιος αξιώθηκε του προορατικού χαρίσματος, πολλών θείων αποκαλύψεων και έφθασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. 

            Εκοιμήθη το 1730 , σχεδόν 100 ετών  και η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Απριλίου, ημέρα της κοιμήσεώς του.