ΔΗΜΟΤΙΚΌ ΣΧΟΛΕΙΟ ΦΥΤΟΚΟΥ

 H πρώτη σημαία του σχολείου Φυτόκου το 1951 και το Δημοτικό Σχολείου Φυτόκου σήμερα.

Γράφει ο κ. Παναγιώτης Μαστροπαναγιώτης.  

Το πρώτο Δημοτικό Σχολείο Φυτόκου λειτούργησε προπολεμικά στο κελί της εκκλησίας της Παναγίας, για να καλυφθούν οι μαθησιακές ανάγκες των πολλών παιδιών από την Μακρινίτσα που τον χειμώνα κατέβαιναν από το χωριό, για το μάζεμα των ελαίων από τα κτήματα τους στην περιοχή του Φυτόκου, μένοντας στα διάφορα λεγόμενα καλύβια που υπήρχαν διάσπαρτα στην περιοχή γι΄αυτόν τον λόγω. Περιοχές Λουμπύρδα , Κλήμα, Κοτρίτσα, Γκιώνης, Λουζίνικο, Στυλαίϊκα κ.α.

Μετά την κατοχή και με την ανάπτυξη σιγά σιγά της περιοχής Φυτόκου ύστερα από την παραχώρηση οικοπέδου από τον κ. Κώστα Μπασδάνη και με την συμβολή και προσωπική εργασία πολλών κατοίκων της περιοχής, άρχισε να λειτουργεί από το 1951 το νέο σχολείο του οικισμού.

Στο νέο σχολείο λειτούργησαν και μαγειρεία στα οποία δίνονταν συσσίτιο στα παιδιά, ενώ σε κάθε Εθνική επέτειο και εκδήλωση τα παιδιά συμμετείχαν στις εκδηλώσεις τις κοινότητας Μακρινίτσας εκεί που ανήκε  διοικητικά άλλωστε ο οικισμός. Όλα αυτά τα χρόνια της λειτουργίας του, εκατοντάδες παιδιά της περιοχής Φυτόκου τελείωσαν το Δημοτικό σχολείο του οικισμού αποκομίζοντας τις καλύτερες αναμνήσεις για την λειτουργία του σχολείου.

Το Δημοτικό Σχολείο Φυτόκου σταμάτησε την λειτουργία του το 1998 λόγω πλέον έλλειψης μαθητών και λόγω του ότι πολλοί κάτοικοι της περιοχής επέλεγαν να στέλνουν τα παιδιά του σε σχολεία του Βόλου.

 

Σήμερα το Δημοτικό Σχολείο Φυτόκου κατόπιν παραχώρησης του πρώην Δήμου Νέας Ιωνίας λειτουργεί προσωρινά  σαν έδρα της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης ενώ χρησιμοποιείτε από τον τοπικό Αγροτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο για τις πρόβες των χορευτικών τμημάτων του και την εκμάθηση κεντήματος και διαφόρων χειροτεχνίας στις γυναίκες του οικισμού.

Δάσκαλοι που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο Δημοτικό Σχολείου Φυτόκου υπήρξαν οι:

Γαντζός, Δημόπουλος Δημήτριος, Αθανασιάδης Πάρης, Παπάζογλου,  Καλόγηρος Στέργιος, Νίκος Φώτης, Δημήτριος Μπάλλος. Τελευταίος δάσκαλος που υπηρέτησε στο σχολείο του οικισμού ήταν ο Ξηραδάκης Ιωάννης.   

Ενώ όλα αυτά τα χρόνια πολλοί κάτοικοι του οικισμού προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο Δημοτικό Σχολείο Φυτόκου σαν Σχολική επιτροπή.

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΟΜΠΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΣΗΣ

Γράφει ο κ. Μαστροπαναγιώτης Παναγιώτης.

Ο Χρήστος Βομπρογιάννης Πέτσης γεννήθηκε στην Μακρινίτσα το 1927. Η διαδρομή του ήταν ανθρώπινη, αξιοπρεπής, σημαντική. Ήταν ένα πρόσωπο ιδιαίτερα αγαπητό όχι μόνο στον οικισμό Φυτόκου αλλά σε ολόκληρη την περιφέρεια Μακρινίτσας. Από πολύ νέος υπήρξε δραστήριος, εργατικός και ακούραστος.

Κυρίως όμως δούλευε με κέφι και μεράκι, προσφέροντας σημαντικές υπηρεσίες στον τόπο του. Υπηρέτησε ως επίτροπος της εκκλησίας της Παναγίας Φυτόκου για πολλά χρόνια κάνοντας έργα εντός κι εκτός του ναού.

Κάθε χρόνο την παραμονή της Μεσηπεντηκοστής ερχόταν παρέα με άλλους χωριανούς με τα πόδια από το Φυτόκο παίρνοντας το μονοπάτι του Σαρακηνού στην Μακρινίτσα και μετέφερε την εικόνα του Αγίου Γερασίμου από το Μοναστήρι στην Παναγία Φυτόκου για το καθιερωμένο πανηγύρι. Συνδέθηκε από μικρός με τις ονομαστές Ι.Μονές Φλαμουρίου, Σουρβιώς και Αγίου Γερασίμου του Νέου, παίρνοντας έτσι την ευλογία των τοπικών μας Αγίων για την οποία πάντα χαιρόταν.

Ενώ υπήρξε και άριστος γνώστης όχι μόνο της περιοχής Φυτόκου αλλά και ολόκληρης της περιφέρειας Μακρινίτσας. Υπηρέτησε όσο λίγοι τον οικισμό Φυτόκου μέσα από τον τοπικό Αγροτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο στον οποίο χρήστηκε Πρόεδρος και σύμβουλος πάνω από 15 χρόνια και δίκαια του απονεμήθηκε τιμητικά ο τίτλος του επίτιμου Προέδρου.

Διετέλεσε επί 10 αιτία Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής του Δημοτικού Σχολείου Φυτόκου αναπτύσσοντας θαυμάσια δραστηριότητα. Έβαλε την προσωπική του σφραγίδα σε όλα του τα έργα που έγιναν και αφορούσαν την υποδομή και αξιοποίηση του οικισμού και της γύρω περιοχής.

 Η απλότητα η καλοσύνη η προθυμία να βοηθήσει το διπλανό του ιδιαίτερα κοινωνικός και φιλόξενος στην καθημερινή του ζωή είχε πάντα την πόρτα του σπιτιού του ανοιχτή σε γνωστούς και ξένους πάντα με το χαμόγελο την καλή διάθεση και την προθυμία να βοηθάει.

Σε ηλικία 73 χρόνων άριστος οικογενειάρχης κι ευτυχισμένος παππούς όχι μόνο εξακολουθούσε να εργάζεται με τον ίδιο ζήλο αλλά έδινε και το παράδειγμα στους νεότερους ως τις 12-1-2001 ημέρα που έφυγε για πάντα τόσο ξαφνικά αλλά και ήρεμα όπως έζησε.